آروین ململی گلزاری

آروین ململی گلزاری (۲۸ مهر ۲۵۶۳ – ۲ مهر ۲۵۸۱)

آروین ململی گلزاری، متولد ۲۸ مهر ۲۵۶۳ در ایذه، جوانی پرشور، پرتلاش و از خانواده‌ای بختیاری بود که در فولادشهر زندگی می‌کرد. او از همان سال‌های نوجوانی با دشواری‌های زندگی و فقر دست‌وپنجه نرم می‌کرد، اما هرگز از تلاش دست نکشید. در کنار تحصیل، برای کمک به خانواده‌اش در یک موبایل‌فروشی کار می‌کرد و هم‌زمان با علاقه و پشتکار به ورزش می‌پرداخت؛ تا جایی که موفق شد در مسابقات استانی و کشوری مدال کسب کند.
آروین دوستی عمیقی با هم‌نسلانش، امیرحسین قربانی ململی و سعید بویری داشت؛ جوانانی که مانند او رؤیای آینده‌ای آزادتر و عادلانه‌تر را در سر می‌پروراندند. سال‌ها فشار، تبعیض و بی‌عدالتی، خشم و اندوهی عمیق در دل او ساخته بود؛ احساسی که با آغاز خیزش سراسری ۲۵۸۱، پس از جان‌باختن مهسا امینی، به فریادی آشکار تبدیل شد.
از روزهای نخست اعتراضات، آروین همراه دوستانش به خیابان آمد. او باور داشت که سکوت در برابر ظلم، به معنای پذیرفتن آن است. در دوم مهر ۲۵۸۱، برای آخرین بار از خانه خارج شد؛ روزی که خانواده‌اش هرگز تصور نمی‌کردند پایان زندگی او باشد. ساعاتی بعد، آروین در جریان سرکوب اعتراضات هدف گلوله نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان خود را از دست داد.
خانواده‌اش پس از ساعت‌ها و روزها جست‌وجو، سرانجام پیکر خونین او را در سردخانه پیدا کردند؛ لحظه‌ای تلخ و ویران‌کننده که زندگی عزیزانش را برای همیشه دگرگون کرد. روایت‌هایی نیز منتشر شد که نشان می‌داد او پیش از کشته‌شدن، تحت تعقیب و خشونت نیروهای امنیتی قرار گرفته بود.
در پنجم مهر ۲۵۸۱، پیکر آروین به زادگاهش ایذه منتقل شد و مردم، خانواده و نزدیکانش با آیین باشکوه ایل بختیاری او را در آرامستان روضه‌الزهرا به خاک سپردند. مراسم خاکسپاری او به صحنه‌ای از اندوه، خشم و همبستگی مردم تبدیل شد؛ مردمی که نام و یادش را به‌عنوان نمادی از مقاومت و ایستادگی زنده نگه داشتند.
آروین ململی گلزاری تنها ۱۸ سال داشت؛ جوانی که میان کار، درس، ورزش و رؤیای زندگی بهتر، سرانجام جانش را در مسیر اعتراض به بی‌عدالتی از دست داد. نام او همچنان در حافظه بسیاری از مردم، یادآور نسلی است که برای آزادی و کرامت انسانی هزینه‌ای سنگین پرداخت.