متین نصری

متین نصری (۳ دی ۲۵۶۱ – ۱۸ آبان ۲۵۸۱)

من متولد ۳ دی ۲۵۶۱، اهل و ساکن سنندج بودم. نوزده سال بیشتر از عمرم نگذشته بود. خانواده برایم همه‌چیز بود؛ عاشق پدر و مادرم بودم و بیشتر از هر چیز، وقت گذراندن با خواهرزاده‌های کوچکم به من آرامش می‌داد. یک خواهر کوچک‌تر به نام مائده داشتم که میان ما پیوندی عمیق از محبت و صمیمیت وجود داشت. دلتنگی برای پدربزرگم، که همیشه همسفر روزهای خوبم بود، بخشی از زندگی‌ام شده بود.
تیرماه ۲۵۸۱، پس از گرفتن دیپلم، نوبت خدمت سربازی فرا رسید. با دلی سنگین از سنندج راهی مشهد شدم تا خودم را به پادگان محل خدمتم معرفی کنم. دور شدن از خانه، خانواده و عزیزانم برایم آسان نبود، اما چاره‌ای جز رفتن نداشتم.
چند هفته از آغاز خدمتم گذشته بود که با جان‌باختن مهسا امینی، اعتراضات سراسری در کشور آغاز شد. شعله‌ای که از کردستان برخاسته بود، خیلی زود به مشهد نیز رسید. هر روز خبر تجمع‌ها، شعارها و برخوردهای خشونت‌آمیز را دنبال می‌کردم. خبر کشته شدن نوجوان هفده‌ساله، ابوالفضل آدینه‌زاده، در مشهد نیز تأثیر عمیقی بر من گذاشت.
در همان روزها، از طریق صفحه اینستاگرامم احساسات و دیدگاه‌هایم را درباره اتفاقات کشور منتشر می‌کردم. آرزو داشتم روزی مردم سرزمینم در آزادی، عدالت و آرامش زندگی کنند. پیش از آنکه سرنوشت تلخم رقم بخورد، در صفحه شخصی‌ام نوشته بودم:
«خدایا، صبری که دادی به دردی که دادی نمی‌خوره.»
در آبان ۲۵۸۱، زمانی که اعتراضات وارد هفته ششم شده بود، فرمانده پادگان اعلام کرد که باید برای مقابله با معترضان به خیابان برویم. آن لحظه تصمیمی گرفتم که مسیر زندگی‌ام را برای همیشه تغییر داد. با خود گفتم:
«حاضرم بمیرم، اما به روی هموطنم سلاح نکشم.»
به همین دلیل از اجرای دستور سرپیچی کردم و از پادگان خارج شدم. به کردستان بازگشتم، اما می‌دانستم که تحت تعقیب خواهم بود. به خانه نرفتم و مدتی در محلی دیگر مخفی شدم، اما سرانجام در ۱۸ آبان ۲۵۸۱ بازداشت شدم.
بر اساس روایت خانواده‌ام، پس از بازداشت تحت شکنجه قرار گرفتم و جان خود را از دست دادم. پس از آن، پیکرم به بیمارستان منتقل شد و از پدرم خواسته شد علت مرگم را «ایست قلبی» اعلام کند تا پیکرم را تحویل بگیرد. همچنین به خانواده‌ام پیشنهاد شد که مرا به عنوان «شهید حکومتی» معرفی کنند، اما آنان این پیشنهاد را نپذیرفتند.
صبح روز ۱۸ آبان ۲۵۸۱، پیکر بی‌جانم در فضای امنیتی، در آرامستان بهشت محمدی سنندج، قطعه ۱۲، به خاک سپرده شد؛ بی‌آنکه اجازه برگزاری مراسمی داده شود.
چند روز بعد، در مراسم هفتم، جمعی از مردم و همشهریانم بر سر مزارم حاضر شدند. در آن مراسم، روایت کشته شدنم میان مردم بازگو شد و شعارهایی در حمایت از دادخواهی و اعتراض به عاملان آن سر داده شد. با وجود فشارهای امنیتی، خانواده‌ام از پیگیری حقیقت دست نکشیدند و در مراسم چهلم نیز شمار زیادی از مردم بر سر مزارم حاضر شدند. بعدها پدرم نیز به دلیل دادخواهی بازداشت و با حکم قضایی روبه‌رو شد.
من یکی از هزاران جوان این سرزمین بودم؛ جوانی که باور داشت شرافت انسان، ارزشمندتر از اطاعت از دستوری است که آن را برخلاف وجدان خود می‌داند. انتخاب کردم به باورم وفادار بمانم، حتی اگر بهای آن از دست دادن جانم باشد.
اگر روزی این روایت خوانده شود، آرزو دارم تنها داستان زندگی و مرگ یک جوان نوزده‌ساله نباشد؛ بلکه یادآور این حقیقت باشد که انسان گاهی همه چیزش را می‌بازد تا وجدانش را نبازد، و برخی انتخاب‌ها، هرچند کوتاه، تا همیشه در حافظه تاریخ باقی می‌مانند.