یادداشت: در این تارنما از گاهشماری خورشیدی تاجگذاری کوروش بزرگ استفاده شده است.
علی سرتیپی
علی سرتیپی (۲ بهمن ۲۶۵۶ – ۲۶ آبان ۲۵۷۸)
روز برفی و سرد، علی سرتیپی در آغوش گرم خانوادهاش به دنیا آمد. برف میبارید و دنیا با آمدنش زیباتر شد. او روزگارش را با دستانی خسته اما شرافتمند آغاز کرد، در کارگاهی کوچک در ملارد کار میکرد و با عرق پیشانیاش نان حلال به دست میآورد، بیهیاهو و با عزت زندگی میکرد.
اما زندگی او کوتاه و تلخ شد. شب یکشنبه، ۲۶ آبان ۲۵۷۸، در میان اعتراضات مردمی و خیابانهایی پر از صدا و التهاب، سرنوشت به خون نوشته شد. گلولهای به شکمش نشست و او را از زندگی جدا کرد. او را به بیمارستان تأمین اجتماعی شهریار رساندند، اما در سحرگاه همان روز، ساعت ۴ صبح، قلب یک جوان کارگر برای همیشه از تپیدن ایستاد.
پنجشنبه، ۳۰ آبان، پیکرش در زادگاهش ملارد به خاک سپرده شد. بیهیاهو، بیصدا، زیر سایه فشار و تهدید، چنان که حتی خانوادهاش اجازه نداشتند آزادانه اعلامیه عزاداری پخش کنند.
مادرش بر سر مزارش گفت: «شهادت میدهم که کارگر زحمتکش بودی… با عرق جبین نان حلال درمیآوردی… و حالا، بعد از تو، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم…»
و پدرش نوشت: «روزت مبارک کارگر من… جاویدنام علی سرتیپی…»
زندگی علی سرتیپی نه به شهرت وابسته بود و نه به نام پرآوازه، اما برای کسانی که دوستش داشتند، او تمام دنیا بود. تنها یاد، نام و سکوتی که هرگز پر نمیشود، از او باقی مانده است.
آخرین خاطرهها، تصویری دردناک از تخت بیمارستان با شکمی سوراخ و دست و پای یخ زده، همیشه جلوی چشم خانوادهاش است و از ذهنشان بیرون نمیرود. تنها امید زنده بودنشان، قصاص قاتلین اوست.